X
تبلیغات
یک بار هم که شده کمی تامل کنیم - "هنده" کنیزه حضرت(س) زینب و همسر یزید ملعون
خطابه سیدالشهدا درباره امر به معروف ونهی از منکر

 

  سلام.خواستم چیزی بنویسم دیدم این داستان گفتنش خالی از لطف نیست...

 

هنده در زمانی در مدینه کنیز حضرت زینب (س)بود بر حسب اتفاقی یزید از او خواستگاری میکند و بالاخره  طی  ماجراهایی همسر اومیشود وبعد از مدتها طی دیداری غم انگیز در خرابه ای زینب (س)را می بیند.....                     

 

 

 

میدهم شرحی ز یک عالی مقام           داستان هنده را زان شهر شام

 

بعد قتل کشتگان کربلا                     در اسیری زینب بی اقربا

 

در خرابه ان مه محنت قرین             کرد منزل با اسیران حزین

 

بعد چندی هنده فرخ لقا                   همسر آن شوم ملعون دغا

 

با یزید بی حیا گفت این سخت           این اسیران از کجایند اهرمن

 

داد پاسخ پورسفیان لعین                  این اسیران فرنگند این چنین

 

گفت من میروم با شوخ شنگ            تا ببینم این اسیران فرنگ

 

پس که آمد در خرابه با وقار            دید زنهایی به یک خواری خوار

 

یک طرف یک کودکان دربدر        درخرابه به خاک غم ریزند بسر

 

سر یک خشت وتن اندر زمین        یک بیک درروی خاک ودل غمین

 

از یتیمی می کشند اه وفغان             زار دل با خالق کون ومکان

 

بر سر زنها بود شال سیاه               طفل ها پژمرده همچو قرص ماه

 

لب گشود هنده به اواز بلند              از کجایید ای زنان ارجمند

 

کای اسیران همچو پژمرده اید          عیسوی یا پیروان احمدید

 

در سوال هنده گفتند جواب              از مدینه خانه زاد بو تراب

 

ما مسلمانیم واز نسل عرب              نی زکفار فرنگ عیسی نسب

 

 

هنده گفتا در مدینه کوچه ایست         از بنی هاشم نشان سرمدیست

 

دختری بود از امیرالمونین              اگهید از ززینب  ان حور برین

 

تا که هنده نام زینب  را سرود          دید یک زن سر به زانویش نمود

 

آمد هنده پیش وگفت ای مه جبین      سر به زانو از چه داری این چنین

 

در جوابش زینب محزون زار          با اسیران پرسش ات بهر چه کار

 

هنده تا بشنید حرف اشنا                گفت برگو کیستی ای دلربا

 

صحبت تو اشنا اید به گوش         نام خود راگو زمن رفت عقل وهوش

 

گفت زینب بایدت نشناسیم              پیر گشتم اندر این ویرانیم

 

هیچ دانی هنده نیکو سرشت           خود مرا کی میشناسی درکنشت

 

هنده حق داری اگر نشناسیم            با لباس کهنه وشیداییم

 

من نه ان زینب که درشهر ودیار     داشتم اندر وطن من افتخار

 

در مدینه داشتم جاه ومکان            مسند شاهی و من شاه زنان

 

من که داغ شش برادر دیده ام         کی دگر آن زینبم پنداری ام

 

من نه ان زینب که بشناسی مرا       بانوی شاهی چه میپرسی مرا

 

از کلام زینب  سیمین عذار          شد یقین اش زینب است این دل فکار

 

تا که اگه شد از ان نیکو سیر          اشک غم  بارید از چشمان تر

 

دست زینب را ببوسد از وفا           گفت از چیست این همه جو روجفا

 

من کنیزم  زینبا اندر برت           بر تو وزهرای اطهرمادرت

 

این شنید ستم حسین مه لقا            شاه شد اندر زمین کربلا

 

گر توئی زینب جوانانت چه شد      آن حسین نور دوچشمانت چه شد

 

اشک از چشمان زینب شد رها       گفت ظلمی دیده ام بی انتها

 

الامان از جور خلق کوفیان           وامصیبت از جفای شامیان

 

بر لب آب  ان گروه  بی وفا          اب را بستند به ال مصطفی

 

از جفای ظلم وبیداد یزید              شد حسینم با لب تشنه شهید

 

گلستان جوانان شد خزان           یک به یک شد کشته با تیروسنان

 

ان گروه کافر دور از خدا           دست عباسم زتن کردند جدا

 

کربلا شد یکسره دشت بلا           شور محشر شد زمین کربلا

 

روز عاشورا به دستور یزید        گشت هفتادودوتن یکجا شهید

 

بعد از آن مارا به یک زجر تمام   در اسیری تا بیاوردند به شام

 

گفت هنده بس نما ای زینبم         بیش از این منما در تاب وتبم

 

رفت هنده از خرابه با شتاب        کرد با ان شوم ملعون این خطاب

 

کی یزید کافر دور از خدا          سر شاه دین ز تن کردی جدا

 

دودمان شاه را کردی اسیر          در خرابه جای دادی چون فقیر

 

عترت ال علی را بی درنگ        کردی نصرانی از اهل فرنگ

 

نه دگر فرش واثاث زندگی         یا سر تسلیم  حق را بندگی

 

عصمت حق را نشاندی روی خاک   این یتیمان را به قلب چاک چاک

 

نه چراغ ومحفلم کاشانه ای         دور زینب جمع چون پروانه ای

 

تا سحر شام غریبان اند همه        زاشک غم سر درگریبانند همه

 

ای یزیدا حق ترا لعنت کند        این فلک با خاک یکسانت کند

 

الغرض هنده اسیران را همه      ازخرابه برده شان بی واهمه

 

داد در قصری تمامی را مکان    «نیری» خون گرید از این داستان

 

 

یا حق التماس دعا....

 

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اسفند 1386ساعت 19:39  توسط بذار بمونه  |